ดินแดนสวรรค์ของพระเจ้านักมนต์

เด็ดดันในความมืดของดินแดนสวรรค์ที่เต็มไปด้วยความฝัน พระเจ้านักมนต์สวมอวัยวะที่ดาบเข้มและเหนียวแน่น และเดินตามทางที่เขาเคยหวานหวานในความฝันของตน. ดินแดนนี้เต็มไปด้วยป่าไม้สูงสันนิษฐาน และน้ำตาแล้วแล้วสะท้อนแสงดวงอาทิตย์เป็นสีทอง.

"ความฝันของเรา จะมีจริงหรือไม่?" คำที่เขาเคยหวานหวานกับพระมหากษัตริย์ของเขา แต่สุดท้ายก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริงที่โหดร้าย.

พระมหากษัตริย์เห็นเขามาถึง และยิ้มด้วยความเยินยันที่เปิดเผยถึงความมุ่งมั่นของเขา.

"พระเจ้านักมนต์ ความฝันของคุณ จะมีจริงหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของคุณเอง" พระมหากษัตริย์กล่าว และเขาแสดงให้เห็นหลักประกาศแห่งดินแดนสวรรค์ที่เขาเคยสร้างขึ้น.

"คุณต้องต่อสู้กับภาวะที่ยากลำบากที่สุด และเอาชนะมัน ก็เท่ากับที่คุณเอาชนะความฝันของตัวเอง" พระมหากษัตริย์กล่าวต่อ และเขาหันหลังไป ทิ้งให้พระเจ้านักมนต์เดินเดินด้วยความตื่นตะลึงเข้าสู่ป่าไม้สูงสันนิษฐานนั้น.

ป่าไม้สูงสันนิษฐานเต็มไปด้วยสัตว์ป่าที่ดึงดูดใจและสีสันที่ระเบิดออกมา. พระเจ้านักมนต์เดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้ามันป่าที่ยากลำบากที่สุด.

"คุณเดินมาที่นี่เพื่ออะไร?" คำที่มาจากมนุษย์ต่างชาติที่ขาดขานและเลือดแดงที่หลุดออกมาจากแผลที่ร้ายแรงของเขา.

"ฉันต้องต่อสู้กับภาวะที่ยากลำบากที่สุด และเอาชนะมัน" พระเจ้านักมนต์ตอบ และเขาเริ่มต้นการต่อสู้กับมนุษย์ต่างชาตินั้น.

การต่อสู้เริ่มต้นด้วยเสียงกระเปิดฉบับและมือที่กระทำงานเป็นระยะเวลานาน. พระเจ้านักมนต์และมนุษย์ต่างชาติต่อสู้กันด้วยความแข็งแกร่งและความเจริญเรียบร้อยที่สุด. แต่ที่สุด พระเจ้านักมนต์ก็เอาชนะมันเองด้วยความแข็งแกร่งและความมุ่งมั่นของตน.

"คุณเอาชนะแล้ว" คำที่มาจากมนุษย์ต่างชาติที่ระลึกขึ้นและยิ้มด้วยความเป็นที่ยอมรับของเขา.

"ฉันต้องต่อสู้กับภาวะที่ยากลำบากที่สุด และเอาชนะมัน ก็เท่ากับที่ฉันเอาชนะความฝันของตน" พระเจ้านักมนต์กล่าว และเขาหันหลังไป ดูหน้ามันป่าที่เขาเดินผ่านมา และยินดีกับความฝันของตน.

ดินแดนสวรรค์นั้นยังคงเต็มไปด้วยความฝัน แต่พระเจ้านักมนต์รู้ดีว่าเขาต้องต่อสู้กับความเป็นจริงตลอดเวลา. แต่ที่สุด เขาก็ตั้งใจที่จะเอาชนะความฝันของตนเอง โดยทุกวันหนึ่งของการต่อสู้ตลอดกาล.