นางสาวที่หลับในท้องฟ้า

มันเป็นคืนที่เธอหลับอย่างนิ่มนวล ฝันดองด้วยสีสันที่เหมือนสวรรค์ของนางสาวเธอ นางสาวนามว่า พานิชา ซึ่งยังเด็ดปีกับวัยเยาว์ที่ยังไม่มีประสบการณ์ใดๆ พานิชาหลับบนเตียงที่หลังบ้านของครอบครัว มีความคิดเรื่องราวและหวานหวานเรื่องราวที่เธอยังไม่ได้ประสบในชีวิตจริง

แต่คืนนี้ ความหวานหวานของฝันของพานิชาถูกทำลายด้วยเสียงกระเป๋าที่เปิดอย่างรุนแรง ฝันของเธอหลุดออกมาจากปากเข้าสู่ท้องฟ้า พานิชาตื่นขึ้นมากับความตึงเครียด มองไปดูแล้วพบว่าตัวเธออยู่บนฝั่งของท้องฟ้า ดูเหมือนจะมาจากดินแดนที่มีความงามและสวรรค์

พานิชาคิดว่านี่เป็นความเป็นจริง แต่เธอรู้ดีว่านี่เป็นฝัน แต่เธอไม่รู้จะหาทางกลับคืนไปได้อย่างไร พานิชาตะโกนต่อท้องฟ้า ขอความช่วยเหลือจากผู้ที่อาจมีความรู้ทางนี้

จากมุมมองของพานิชา มองเห็นเงาของผู้คนที่เดินเดินบนท้องฟ้า แต่ไม่มีใครมองกลับมาที่เธอ พานิชารู้สึกเหมือนตัวเธอเป็นมิตรที่ถูกละเลย แต่เธอไม่ยอมจะยกเลิกความหวังของตนเอง

หนึ่งครั้ง พานิชามองเห็นเงาของผู้คนที่เดินเดินมายังทางที่เธออยู่ ผู้คนนั้นหยุดลงและมองมาที่พานิชา พานิชาตะโกนไปว่า "คุณคือใคร? คุณช่วยเธอได้ไหม?"

ผู้คนนั้นตอบว่า "ผมไม่รู้เลยว่าคุณหายากอะไร แต่ผมจะช่วยคุณหาทางกลับคืนไปได้" พานิชารู้สึกยิิมยิ่งกับความมีความช่วยเหลือนี้ แต่เธอรู้ดีว่านี่เป็นฝัน

"คุณมีความมั่นใจไหม?" พานิชาตะโกนไป

"ใช่ ผมมั่นใจ" ผู้คนนั้นตอบ

พานิชาตะโกนว่า "ลองไปด้วย คุณช่วยเธอได้ไหม?"

ผู้คนนั้นยืนอยู่บนท้องฟ้าและยืนยันว่า "จะช่วยคุณได้" แล้วเริ่มเดินไปตามทางที่พานิชาอยู่

พานิชาตามหลังผู้คนนั้น รู้สึกว่ามันเป็นความเป็นจริง แต่ในความจริงนั้น เธอยังไม่รู้จะหาทางกลับคืนไปได้อย่างไร

หลังจากเดินไปไกล พานิชาและผู้คนนั้นเดินเข้าสู่หน้าปากของท้องฟ้า ซึ่งดูเหมือนจะเป็นทางออกที่เธอหวัง แต่เมื่อพานิชาเดินเข้าไป หน้าปากนั้นปิดลงอย่างรุนแรง พานิชาตื่นขึ้นมากับความตึงเครียด มองไปดูแล้วพบว่าตัวเธออยู่บนเตียงของบ้าน

"เธอหลับแล้ว" มารดาของพานิชาตะโกน

พานิชาตื่นขึ้นมากับความตึงเครียด รู้สึกว่ามันเป็นฝัน แต่ในใจเธอ มันดูเหมือนจะเป็นความเป็นจริง พานิชารู้สึกว่ามันเป็นความหวังที่ยังไม่รู้จะหาทางกลับคืนไปได้อย่างไร

เธอหลับอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอหลับกับความหวังที่ยังไม่มีทางกลับคืนไปได้ พานิชาหลับในท้องฟ้า หลับในความหวังที่ยังไม่มีทางกลับคืนไปได้