ปิศาจป่าและนักเรียนสาว

มงกุฎแดงสวยงามตะโกนขึ้นบนเพลิงที่เหลือเหล็งดับเพียงเล็กน้อย บรรยากาศนั้นเข้มงวดและเหมือนจะรอดูสิ่งใดที่จะเกิดขึ้นข้างหน้า นักเรียนสาวชื่อภาวิตย์ ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองแห่งนี้ตั้งแต่เกิดมา ซึ่งก็เรียกว่า "มงกุฎแดง" จากเรื่องเล่าหลายราย แต่เธอไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องเผชิญกับสิ่งที่เกินจากความคิดของตนเอง

หนึ่งคืนฝนตกหนัก ภาวิตย์กำลังอาศัยอยู่ในห้องนอนของตน ทรงผมทองแดงหลุดออกมาเหมือนฝนที่ตกลงมา ขณะที่เธอยังอยู่บนเตียงเล็งมองไปที่หน้าต่าง ภาพหน้าต่างดับดับ และมีมลันทร์สีขาวเดินข้างหน้ามัน ภาวิตย์รู้สึกกังวลและไม่รู้ว่าทำไมจึงมีสิ่งนี้เกิดขึ้น

"เธอรู้อะไรบ้างที่อยู่นอกหน้าต่างนี้?" มีเสียงสว่างสวยขึ้นมาเสียงหนึ่ง ภาวิตย์สั่งตัวตื่นขึ้น และเธอเห็นเจ้าหญิงสีขาวเดินเข้ามาด้วยขาวหน้า หน้าตาของเจ้าหญิงมีความเจ็บปวดและเจ้าหญิงกล่าว

"ฉันคือนักเรียนสาวชื่อภาวิตย์ และฉันรู้ว่าฉันมีอะไรบ้างที่ต้องเผชิญกับมัน ฉันรู้ว่าฉันมีอะไรบ้างที่ต้องเอามามายังเรา" ภาวิตย์รู้สึกหวาดเหือนและรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่เธอก็รู้ว่าเธอต้องเผชิญกับเรื่องราวนี้

เจ้าหญิงสีขาวและภาวิตย์เดินไปด้วยกันไปยังป่าที่อยู่ห่างออกไป หลายวันหลายคืนเธอทั้งสองก็ได้เดินทางผ่านป่า ภาวิตย์รู้สึกอยู่ในป่าเป็นที่น่าตกตะลึงและไม่รู้ว่าเธอจะพบอะไรในป่า

หนึ่งคืนในป่า ภาวิตย์เห็นเจ้าหญิงสีขาวหายไป และเธอตื่นตระหนกขึ้นมา ภาวิตย์เดินไปด้วยตัวเองและหายเจ้าหญิงสีขาว หลังจากหายตัวเองไปหลายชั่วโมงเธอก็เห็นเจ้าหญิงสีขาวนอนบนหญ้าข้างเนิน ภาวิตย์ใกล้เข้ามาดูเจ้าหญิง

"เจ้าหญิงสีขาว คุณมีอะไรบ้างที่จะเรียกร้อง?" ภาวิตย์กล่าวเสียงลำบาก และเจ้าหญิงสีขาวตะโกนขึ้นมา

"ฉันรู้ว่าฉันต้องทำอะไร แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้ไหม ฉันรู้ว่าฉันต้องเอามามายังเรา แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้ไหม" ภาวิตย์รู้สึกว่าเจ้าหญิงสีขาวนั้นหวาดเหือนและรู้สึกไม่ปลอดภัย

"เจ้าหญิงสีขาว คุณจะให้ฉันมีโอกาสไหม?" ภาวิตย์กล่าวเสียงละลาศ และเจ้าหญิงสีขาวหยุดระยะหนึ่งก่อนที่จะตะโกนขึ้นมา

"ฉันจะให้คุณโอกาส แต่คุณต้องทำอะไรที่ฉันกำหนด คุณต้องหาปิศาจป่า และคุณต้องกำจัดมัน มันคือความตายของเรา" ภาวิตย์รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ยากเกินไป แต่เธอก็รู้ว่าเธอต้องทำมัน

ภาวิตย์เดินออกไปจากที่ที่เจ้าหญิงสีขาวนอน และเดินไปหาปิศาจป่า ภาวิตย์รู้สึกว่าเธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันได้ และเธอรู้ว่าเธอต้องเผชิญกับมัน

หลังจากหายปิศาจป่าได้ ภาวิตย์ต่อสู้กับมัน มันนั้นมีความหนาแน่นและความหนาวหน้า แต่ภาวิตย์ก็ไม่ยอมแพ้ ภาวิตย์รู้สึกว่าเธอต้องชนะมันเพื่อเจ้าหญิงสีขาวและเพื่อตนเอง

หลังจากที่ภาวิตย์ชนะปิศาจป่า ภาวิตย์กลับมาสู่ที่ที่เจ้าหญิงสีขาวนอน ภาวิตย์กล่าว

"เจ้าหญิงสีขาว ฉันได้ชนะปิศาจป่าแล้ว" และเจ้าหญิงสีขาวตะโกนขึ้นมา

"แล้ว ฉันรู้สึกยินดีมาก แต่คุณต้องกลับบ้านเลย คุณไม่ควรอยู่นอกหน้าต่างไปยังป่านี้อีกเรื่องหนึ่ง" ภาวิตย์รู้สึกหวาดเหือนและรู้สึกไม่ปลอดภัย

"ฉันจะกลับบ้านเรียบร้อยแล้ว เจ้าหญิงสีขาว ขอบคุณครับ" ภาวิตย์เดินออกไปจากที่ที่เจ้าหญิงสีขาวนอน และเดินไปยังบ้านของตน

หลังจากกลับบ้าน ภาวิตย์รู้สึกหนักและหวาดเหือน แต่เธอก็รู้ว่าเธอได้ชนะปิศาจป่าและช่วยเจ้าหญิงสีขาว ภาวิตย์กลับสู่ห้องนอนของตนและหลับไปด้วยความยินดีที่ตนได้ชนะ

แต่ภาวิตย์ไม่รู้ว่านั่นเป็นเพียงเริ่มต้นของการเผชิญหน้าที่ยังไม่จบเลย...